Muzyczna Warszawa

– 31 –

CEL OGÓLNY ZAJĘĆ

Przybliżenie (utrwalenie) wiadomości o klasycznej muzyce polskiej XIX, XX i początku XXI wieku (a szczególnie w Warszawie) w powiązaniu z osobami pochowanymi na Cmentarzu Stare Powązki.

CZAS TRWANIA
Godzina lekcyjna w szkole – przygotowanie oraz spacer po Powązkach – 2 godziny lekcyjne (1,5 h) na terenie cmentarza

Scenariusz lekcji w PDF


Muzyczna Warszawa

Autor: dr Michał Piekarski

ADRESAT ZAJĘĆ:
Uczniowie szkoły podstawowej (klasy VII-VIII) oraz liceum

METODY I FORMY PRACY:
Wykład informacyjny o muzyce klasycznej, pogadanka, spacer po cmentarzu Stare Powązki, ćwiczenia praktyczne (np. rozpoznawanie symboli na nagrobkach).

SŁOWA KLUCZOWE:
Muzyka klasyczna, opera, kompozytorzy, Stanisław Moniuszko, Jan Kiepura, Witold Lutosławski, popularyzatorzy muzyki.

CELE I METODYKA ZAJĘĆ

Cel ogólny: Przybliżenie wiadomości o klasycznej muzyce polskiej XIX, XX i początku XXI wieku (ze szczególnym uwzględnieniem Warszawy) w powiązaniu z postaciami pochowanymi na Cmentarzu Stare Powązki.

Cele szczegółowe:

  • Znajomość znaczenia muzyki klasycznej dla kultury polskiej.
  • Umiejętność wymienienia polskich kompozytorów, wykonawców i popularyzatorów muzyki.
  • Wskazanie miejsc pochówku wybitnych muzyków (m.in. Moniuszko, Kiepura, Lutosławski, Wieniawski).

PRZEBIEG ZAJĘĆ

CZĘŚĆ I: WPROWADZENIE HISTORYCZNE

Krótka historia muzyki w Warszawie od XIX wieku. Omówienie roli Teatru Wielkiego (otwartego w 1833 r.) jako centrum życia muzycznego. Przedstawienie postaci Stanisława Moniuszki („ojca opery narodowej”) i jego „Halki”. Wspomnienie o roli Konserwatorium Warszawskiego i Filharmonii Narodowej. Zwrócenie uwagi na popularyzatorów muzyki, takich jak Jerzy Waldorff (założyciel SKOnSP).

CZĘŚĆ II: SPACER PO CMENTARZU

Odwiedziny grobów wielkich twórców i wykonawców muzyki klasycznej. Zwracanie uwagi na symbole muzyczne na nagrobkach (liry, instrumenty, nuty).

POSTACI ZWIĄZANE Z TEMATEM (BIOGRAMY)

Stanisław Moniuszko (1819–1872)

LOKALIZACJA: KWATERA 9-3-22

Kompozytor, dyrygent, pedagog. Nazywany „ojcem polskiej opery narodowej”. Jego najsłynniejsze dzieła to opery „Halka” i „Straszny dwór”. Tworzył muzykę nasyconą polskim folklorem i motywami patriotycznymi, co miało ogromne znaczenie w czasach zaborów.

Jan Kiepura (1902–1966)

LOKALIZACJA: ALEJA ZASŁUŻONYCH 1-80/81

Tenor o światowej sławie („Chłopak z Sosnowca”). Śpiewał na najważniejszych scenach operowych świata (La Scala, Metropolitan Opera, Opera Wiedeńska). Gwiazda przedwojennego kina muzycznego. Jego pogrzeb w Warszawie zgromadził tłumy wielbicieli.

Witold Lutosławski (1913–1994)

LOKALIZACJA: KWATERA 2-2-8

Jeden z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Jego nowatorska muzyka (m.in. technika aleatoryzmu kontrolowanego) zyskała uznanie na całym świecie. Laureat wielu prestiżowych nagród muzycznych.

Henryk Wieniawski (1835–1880)

LOKALIZACJA: KWATERA 11-4-9

Genialny skrzypek i kompozytor, wirtuoz porównywany do Paganiniego. Jego koncerty skrzypcowe i polonezy są do dziś żelaznym repertuarem skrzypków na całym świecie. Patron Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego w Poznaniu.

Jerzy Waldorff (1910–1999)

LOKALIZACJA: KWATERA 57-4-22

Krytyk muzyczny, pisarz, publicysta. Wielki popularyzator muzyki klasycznej i kultury. Założyciel Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami, dzięki któremu uratowano wiele zabytkowych nagrobków, w tym groby muzyków.

Wanda Wiłkomirska (1929–2018)

LOKALIZACJA: KWATERA 226-1-16

Wybitna skrzypaczka i pedagog. Pochodziła ze słynnej muzycznej rodziny Wiłkomirskich. Koncertowała w 50 krajach świata, grając z najlepszymi orkiestrami (m.in. New York Philharmonic). Promotorka muzyki Karola Szymanowskiego.

Stefan Ślązak (1889–1957)

LOKALIZACJA: KWATERA 100-6-23

Śpiewak (baryton) i pedagog. Solista Opery Warszawskiej i Poznańskiej. W czasie II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu i konspiracyjnych koncertach. Współorganizator życia muzycznego w powojennej Warszawie.

PRACA DOMOWA (PROPOZYCJA)

Posłuchaj fragmentu „Strasznego dworu” Stanisława Moniuszki (np. arii z kurantem) oraz utworu Witolda Lutosławskiego. Zastanów się, jak zmienił się język muzyczny na przestrzeni stu lat.